Jestem w gospodarstwie pana Władka. Pan Władek nie jest handlarzem. Prowadzi po prostu swoje gospodarstwo. A od kiedy oddał swoje dwa konie do skupu koni rzeźnych, zrozumiał, że to dobry sposób, żeby od czasu do czasu trochę dorobić. 

Dlatego pan Władek od czasu do czasu objeżdża wsie w bliższej i dalszej okolicy i skupuje konie – stare, chore, bezużyteczne. Takie za bezcen. A potem wiezie je, tym razem już nie do skupu a prosto do rzeźni. To zawsze parę złotych do przodu. Tak mówi. 

Pyza stoi przywiązana ciasno sznurem w ciemnej i zimnej oborze pana Władka. Jest tu zupełnie sama. Zbyt ciasny sznurkowy kantar wpija jej się w skórę. Kucka jest niespokojna, drepcze w miejscu, próbuje się szarpać, ale sznur trzyma mocno. Rozdętymi chrapami gwałtownie wciąga powietrze, tak że słyszę jej chrapliwy, niespokojny oddech. Bierze ode mnie marchewkę i zaraz wypluwa. Jest zbyt przerażona aby jeść. Serce ściska mi się z bólu. Pytam pana Władka, czy mogę z nią chwilę zostać sama. Kiedy zostaję sama z Pyzą, poluźniam jej kantar, na tyle na ile to możliwe. Przewiązuję sznur, którym jest uwiązana, tak żeby mogła się przynajmniej swobodnie położyć. Kucam przy Pyzie i mówię do niej cicho i spokojnie, próbuję głaskać po szyi. Staram się uspokoić ją choć trochę. Ale nie udaje mi się. Choć spędzam w ten sposób dłuższy czas, kucka nadal drepcze w miejscu i szarpie za sznur, tak że kantar, choć poluźniony, znów wpija jej się w skórę na głowie. słyszę, jak gwałtownie wciąga powietrze i widzę jej przerażone, szeroko otwarte oczy. 

Zostawiam Pyzie marchewki i jabłko, które miałam w kieszeni. Może zje, kiedy zostanie sama. Choć szczerze w to wątpię. I wiem, że jeśli noc nie zrobię, Pyza tak samo przerażona spędzi w oborze pana Władka jeszcze kilka dni. A potem, równie przerażona, wejdzie po trapie ciężarówki i odbędzie swoją ostatnią drogę. Z trudem powstrzymuję łzy. Nie chcę, żeby pan Władek zobaczył, że płaczę, bo wtedy może podnieść cenę. To zawsze parę złotych do przodu. 

I umawiam się z nim, że przed Bożym Narodzeniem zdobędę 3600 zł i przyjadę po Pyzę. Jeśli nie, jeszcze przed Wigilią pan Władek odwiezie ją do rzeźni. Wiadomo, na święta potrzeba pieniędzy.