Fela przyjechała do handlarza. Kiedy przyjechałam, właściciel, starszy pan o wyglądzie rolnika, właśnie sprowadzał ją z ciężarówki. Fela niepewnie i ostrożnie stawiała nogi, rozglądała się niepewnie, ale zeszła posłusznie i bez sprzeciwu.

Zrozumiałam, że dobili już targu, bo handlarz od razu wziął ją na linę i pociągnął w kierunku obory. Fela obejrzała się na swojego właściciela raz i drugi, ale widząc, że ten się nie sprzeciwia i wsiada z powrotem do samochodu, posłusznie ruszyła tam, gdzie ją prowadzono. W końcu jej pan ją tu przywiózł, więc na pewno nic jej nie grozi…

Zachciało mi się płakać na ten widok. Tak to się zawsze odbywa, pomyślałam. Właściciel przywozi tu ufającego mu konia i szybko odjeżdża, żeby nie patrzeć mu w oczy. To straszne, potworne.
Podbiegłam szybko do samochodu. Chciałam zapytać właściciela, dlaczego sprzedał Falę na okrutną, bolesną i pełną lęku śmierć. Spojrzałam na niego i łzy stanęły mi w gardle, tak że nie udało mi się wykrztusić ani słowa. Właściciel spojrzał na mnie, ale że nic nie mówiłam, wzruszył ramionami i powoli odjechał przez błotniste podwórko.

Fela daje mi się pogłaskać. To staruszka, widać, że ma ponad 20 lat i że przez te lata ciężko pracowała. Nie wiem, czy rodziła źrebaki, czy pracowała w gospodarstwie, czy może ciągnęła bryczkę. W każdym razie nie spędzi emerytury na zielonej łące. Teraz kiedy przestała być silna i użyteczna, musi umrzeć. Jej miejsce zajmie młodszy koń albo traktor.

Nigdy tego nie zrozumiem i nigdy się na to nie zgodzę, mimo że to walka z wiatrakami. Nie mogę po prostu odejść, choć nie mam pieniędzy, aby Felę kupić ani nawet aby wpłacić za nią zaliczkę. 

Nie mogłabym spojrzeć w oczy Basi ani naszym zwierzętom, które wspólnie już ocaliliśmy.

Życie Feli kosztuje 7600 złotych. Już wpłaciłam handlarzowi 7330 złotych. Brakujące 270 złotych muszę dziś przelać na jego konto.

Bardzo Was proszę o pomoc dla tej biedaczki.