Nie wszystkie potrafią prosić o pomoc. Nie powiedzą, że boli. Nie krzykną, że się boją. Po prostu stoją. Cicho. Ze spuszczoną głową. Skazane na nierówną walkę, odarte z godności, uznane za „bezużyteczne”. Takie są konie. Osły. Kuce. I inne zwierzęta, które każdego dnia mierzą się z niesprawiedliwością tego świata.

Dziś wiele z nich ma już swoje domy. Wiele z nich jest tutaj – ze mną. Każdy z nich ma swoją historię. I wierzę, że gdyby tylko potrafiły mówić, opowiedziałyby ją tak, że niejednemu z nas popłynęłaby łza po policzku…

Bo ich przecież miało tutaj nie być. A jednak są.

Żyją. Czują. Oddychają. Codziennie widzą słońce i deszcz. Mogą schować się pod drzewem, mogą przegalopować szczęśliwie po padoku. Mają imię. Mają miejsce, w którym ktoś na nie czeka. Ktoś, kto je widzi. Nie jako ciężar, nie jako problem. Ale jako życie, tak samo ważne, jak każde inne.

Kochani, spójrzcie na nie. Ludzie chcieli im to wszystko odebrać. Ale Wy, w tej jednej chwili, podarowaliście im wszystko. Tę szansę. To „jeszcze jedno jutro”. I dlatego one są. Dzięki Wam.

Wiem, że nie uratujemy wszystkich. Wiem, że czasem się nie uda. Ale widok tych uratowanych, spokojnych spojrzeń, beztroskich kroków sprawia, że chcę walczyć dalej. Dla nich. Dla tych, którzy cierpią tylko w milczeniu.

Dziękuję, że jesteście. 

Monika