Kochani, czasem naprawdę trudno mi zrozumieć, jak łatwo człowiek potrafi przekreślić całe wspólne lata.

Wandzia miała dom, była przede wszystkim dla dzieci. Towarzyszyła im, kiedy dorastały, była częścią ich codzienności. Przez lata była obok.

A potem dzieci wyrosły. Właściciele stwierdzili, że nie mają już czasu, żeby się nią zajmować. I właściwie na tym kończy się historia Wandzi w jej dotychczasowym domu.

Po prostu sprzedali ją handlarzowi. Jakby te wszystkie lata nie miały żadnego znaczenia. Jakby żywe, czujące zwierzę można było odstawić na bok, kiedy przestaje być potrzebne. Jak starą zabawkę, z której dzieci już wyrosły.

Tylko że Wandzia nie jest zabawką.

Ona nadal żyje, nadal czuje. Nadal zasługuje na człowieka, który nie pozbędzie się jej tylko dlatego, że zmieniło mu się życie. Choć ma już ponad 24 lata… Zasługuje na spokojną starość, a nie okrutną śmierć w rzeźni.

Teraz stoi u handlarza i to od nas zależy, co wydarzy się z nią dalej.