Nie wiem, czy dam radę. Ostatnie tygodnie są niezwykle trudne, a kolejnych zwierząt potrzebujących pomocy nie ubywa. Nie wiem też, ile osób zechce zawalczyć o starego, wyniszczonego ogiera, który dla człowieka nie przedstawia już wielkiej wartości. Ale nie potrafiłam odejść.

Handlarz zgodził się poczekać do środy., do tego czasu muszę zebrać 2500 zł zaliczki. Jeśli zdążymy, dostaniemy szansę na zebranie pozostałej kwoty. Jeśli nie, nie będę miała już jak zatrzymać jego wywozu.

Kochani, u mnie znajdzie się dla niego miejsce. Wśród innych końskich emerytów, które również przyjechały ze swoim ciężkim bagażem doświadczeń. Niektóre są stare, inne schorowane, jeszcze inne przez lata służyły ludziom, aż przestały być potrzebne. Dzisiaj już niczego nie muszą. Teodor też nie musi.

Nie musi już nosić nikogo na grzbiecie. Nie musi kryć klaczy. Nie musi pracować ani udowadniać, że zasługuje na swoje miejsce na świecie.

Chciałabym tylko, żeby zdążył do nas przyjechać. Żeby mógł stanąć obok innych staruszków i po raz pierwszy od bardzo dawna przekonać się, że jego wartość nie zależy od tego, ile jeszcze może zrobić dla człowieka.

Moi drodzy, bardzo Was proszę o pomoc. Do środy musimy zebrać 2500 zł zaliczki. Wiem, że to dużo i wiem, że będzie bardzo trudno. Ale może wspólnie uda nam się podarować temu staruszkowi coś, czego nie dali mu ludzie, którym służył przez tyle lat.

Teodor oddał człowiekowi najlepszą część swojego życia. Spróbujmy sprawić, żeby jego ostatnie lata należały już tylko do niego.

Niech na końcu tej historii czeka na niego emerytura, a nie rzeźnia.

Monika