Szaraczek stoi w miejscu jak skamieniały. Handlarz z całych sił ciągnie za rzeźnicki sznur, jakby chciał mu urwać głowę. Lecz powróz tylko się napina a wystraszony osiołek stoi jak wryty.

Zapiera się przerażony swoimi małymi kopytkami w warstwie odchodów. Cały się aż trzęsie ze strachu. Już powoli opada z sił i handlarzowi udaje się go przeciągnąć pół metra.

Stoję w drzwiach stodoły przerażona tak samo jak ten mały osiołek a po moich policzkach płyną łzy. Dlaczego ten podły człowiek tak się znęca nad Szaraczkiem? Przecież widzi jaki on jest przerażony. Spojrzałam na świecące się oczka handlarza i nagle mnie oświeciło. Jemu sprawia przyjemność terroryzowanie i znęcanie się na zwierzętami. Uwielbia widzieć strach w ich oczach. Myślę, że te biedactwa musiały doświadczyć przemocy. Widać to po ich zachowaniu, jak robią uniki jak przed ciosem, przymykają oczy i odwracają swoje. Jak się trzęsą na sam widok handlarza.

Podchodzę powoli do Szaraczka, tak żeby go jeszcze bardziej nie stresować. Wciąż cały się trzęsie i odwraca głowę. Przytulam go leciuteńko i szepczę mu cicho do ucha. Osiołek spogląda na mnie nieśmiało i wkłada mi łepek pod pachę. Teraz dobrze czuję przechodzące po jego ciele dreszcze.

Kochani, pomóżcie mi zabrać tego biednego osiołka. Tam u handlarza Szaraczek codziennie przechodzi piekło. A na koniec tygodnia jest zaplanowany transport do rzeźni.

Handlarz widział jak płakałam nad tym biedactwem i kazał mi dziś przelać 700 złotych zaliczki. Nic nie mogłam zrobić. Błagam o pomoc!