Handlarz zaprowadził mnie do ostatniej komórki na posesji. Otworzył wielkie, drewniane drzwi.  Smród, muchy, fetor obornika i kurz wymieszały się z wiosennym, rześkim powietrzem. Na sznurku stał on-Salomon. Przerażony, zniszczony życiem, sponiewierany przez los. Niewątpliwie był bardzo zmęczony i słaby. Zawinięte  poprzerastane kopyta, zawszona sierść, brudna, matowa żebra. I tylko czujnym wzrokiem obserwował każdy mój gest. Jak by wiedział, że tu i teraz ważą się jego losy. Że jestem dla niego jedyną szansą na życie. Jedyną!

Salomon należy do tych koni, których już nikt nie chce trzymać. Nawet handlarze pozbywają się ich jak najszybciej. To one na wykonanie wyroku czekają najkrócej. Dlaczego? Bo są stare, wyniszczone. Mogą umrzeć, a to strata dla handlarza. “Najlepiej już natychmiast niech jedzie, bo on i tak zdechnie!” Warknął z pogardą o Salomonie i trzasnął drzwiami.

Nie mogłam go tam zostawić, musiałam mu pomóc, przewieźć w bezpieczne miejsce. Salomon był taki bezradny i bezbronny. Gdybym z decyzją zwlekała choć jeden dzień, dobrze wiem co by się z nim stało. Mam czas tylko do 15 czerwca, by uzbierać 6800 złotych. Klepsydra życia dla Salomona ruszyła i piasek w niej przepływa bardzo szybko.