„Halo… czy ktoś mnie słyszy?
Ja… Ja nazywam się Rysia. Jestem bardzo malutka. Nie mam jeszcze nawet trzech tygodni.

Nie pamiętam mamy, tylko zimno i hałas. Leżałam pośrodku drogi, a wokół mnie pędziły samochody. Tak bardzo się bałam. Silniki warczały, powietrze pachniało spalinami i strachem. Myślałam, że to już koniec, że zaraz mnie nie będzie.

I wtedy ktoś się zatrzymał. Ciepłe ręce podniosły mnie z asfaltu. To była Agnieszka, dobra dusza, która nie przeszła obojętnie. Ona ma już w domu wiele zwierząt, psy, koty i konie, które też kiedyś ktoś porzucił. Wszystkim dała dom. Teraz i mnie dała szansę.

Agnieszka wstaje do mnie w nocy, karmi mnie z butelki, tuli, żebym nie płakała. Ale ja wiem, że to dla niej trudne. Potrzebuję specjalnego mleka, podkładów, wizyt u weterynarza, a za chwilę także szczepień, żwirku, odrobaczenia. To wszystko kosztuje…

Nie umiem mówić, więc proszę Was tak, jak tylko potrafię, cicho, mruczeniem, z całego mojego maleńkiego serduszka.

Pomóżcie Agnieszce mnie wykarmić, pomóżcie mi żyć.

Nie chcę znów być sama. Chcę rosnąć, mruczeć, tulić się do człowieka i wierzyć, że świat potrafi być dobry. Każda złotówka to dla mnie łyk mleka, cieplejszy kocyk, bezpieczny oddech.

– Rysia”