Aktualizacja 22.04.2026 – Kochani, dzisiaj trochę na smutno. Jestem zdruzgotana, a powinien to być moment radości. Robercik do nas dotarł, co jest przeogromnym szczęściem, ale jego stan zdrowia łamie mi serce, jest bardzo zaniedbany. Kopyta są w opłakanym stanie, one dosłownie gniją, leci z nich krew i ropa. To konsekwencje tego, że biedaczek bardzo dawno nie widział kowala ani weterynarza, a może i nigdy… Wszystko zabezpieczyliśmy opatrunkami. Na jego ciele znalazłam resztki odchodów, a pasożyty zadomowiły się na dobre. Weterynarz już działa w tej kwestii, jak i zabezpieczenia przeciwbólowego.

Przeraża mnie to, że Robercik stoi jak zaczarowany. Nie broni się przed bólem, jakby się bał pokazać jakąkolwiek reakcję. Jest w tym wszystkim bardzo spięty, cichy i nienaturalnie grzeczny. Łzy same napływają mi do oczu, gdy myślę o tym, co on musiał przejść i ile wycierpieć. Tyle lat pracuję z końmi, że doskonale zdaję sobie sprawę, że to nie jest kwestia charakteru, a strachu.

Wierzę całym sercem, że razem możemy to zmienić. Zajmie to mnóstwo czasu i pochłonie ogrom pieniędzy, ale warto o niego walczyć. Doznał od z ręki człowieka niewyobrażalnej krzywdy, pokażmy mu, że nie wszyscy tacy jesteśmy. Już widzę oczami wyobraźni, jak Robercik spokojnie i beztrosko spaceruje sobie pomiędzy kucykami po padoku. Chciałbym bardzo podziękować za wyrwanie Robercika z tego piekła. Teraz już może, musi być to tylko lepiej. To początek jego nowego życia.

Monika