Patryczku, przepraszam Cię, że nie mogę teraz przyjść i zabrać Cię z piekła. Przepraszam, że musisz znosić to cierpienie i strach. Przepraszam, że nie wiem, czy uda mi się przekonać ludzi, żeby pomogli mi uratować Ci życie…

Patryk o pięknej białej maści i niewielkich kucykowych wymiarach, kiedy to czytasz, odgrzebuje zapewne kopytkiem garstkę sianka, jaką z politowaniem dostał na ostatnie dni życia. Skazany na śmierć, nie widzi już dla siebie ratunku, bo człowiek nigdy nie podarował mu niczego dobrego. On innego życia nie zna i bez Waszej pomocy nie uda mu się już poznać.

Patryczek mieszkał na wsi, jak wielu takich jak on, w końcu musiał stanąć w kolejce po śmierć. Nie przynosił zysków, więc dla swoich opiekunów był zbędny i niechciany. Handlarz wspominał, że Patryczek był dla córki właściciela, że odkupił go za grosze o jakiegoś chłopa, ale potem się znudził, co skłoniło go do sprzedaży, a że w ten sposób i najszybciej i najłatwiej, to dziś jedyne, z czym się ostał, to bezwzględny wyrok śmierci. Całe życie przerzucany z miejsca na miejsce, by na końcu zostać zabitym w rzeźni – taki los zaserwował mu człowiek.

Za życie Patryczka handlarz domaga się 3200 zł, do 13 października mam zjawić się z zaliczką, inaczej ślad po małym kucyku zaginie na zawsze. Nie ma dyskusji ani szans na negocjacje, to handlarz tu ustala warunki, a ja muszę na nie przystać, jeśli chce uratować kolejną niewinną istotę.

Patryczku, przepraszam cię, jeśli się nie uda, choć ty wciąż tam czekasz, musisz wiedzieć, że będę walczyć o Ciebie do samego końca. Błagam Was o pomoc dla Patryczka. Dla małego zapomnianego i odrzuconego śnieżnobiałego kucyka, który pragnie żyć.