“Nazywam się Niusia…

Przez całe życie byłam dla ludzi dobra. Woziłam dzieci – ich śmiech pamiętam najlepiej. Byłam cierpliwa, spokojna, zawsze robiłam to, czego ode mnie oczekiwano. Pracowałam w szkółce, jeździłam na festyny, na różne wydarzenia. Dzień po dniu, rok po roku… zarabiałam dla człowieka.
Nigdy nie pytali, czy jestem zmęczona, czy dam rade. Nigdy nie odmówiłam pracy, bo wiedziałam, że to kończy się batem. Starałam się, jak tylko mogłam, mimo że bywało, że nie miałam już siły, by pracować.
Dziś jestem już stara… Mam ponad 20 lat.

Moje nogi nie są takie jak kiedyś. Coraz trudniej mi iść. Oczy widziały już tak wiele, a teraz jakby wszystko było bardziej zamglone. Nie jestem już potrzebna. Nie przynoszę zysku. Wyrzucono mnie ze stajni, z mojego domu, wywieziono do handlarza, jak zbędny zużyty przymiot, który nadaje się tylko na śmietnik.
I dlatego stoję tu… czekając. Czekając na wywóz do rzeźni.

Wiem, że nikt po mnie nie wróci. Oni mnie już nie chcą, mimo, że zawsze byłam taka sama – wierna, spokojna, gotowa dawać siebie. A teraz… gdy sama potrzebuje pomocy, sprzedano mnie na mięso.
Boję się.