Kochani, dziś znów piszę z ciężkim sercem, takim, które aż boli od bezsilności i strachu o dwa bezbronne życia, które stoją teraz na granicy świata. To Muszka i jej synek, malutki Mroczek. Mama i dziecko. Dwa bidulki, które całe swoje życie miały tylko siebie.

Trafili do handlarza z prywatnych rąk. Po prostu ich sprzedano na rzeź. Bez zastanowienia, bez żalu, bez wahania. Handlarz powiedział, że są tu tylko na chwilę, bo nie ma miejsca, żeby ich trzymać, ani ochoty karmić. „Jutro jadą dalej, tam rozprawiają się w jednej chwili. Zarżną i będzie spokój. Po co to komu? zoac ” Kiedy to usłyszałam, wszystko we mnie zamarło.

Nie miałam w planach ratować kolejnych zwierząt. Pojechałam tam żeby się rozliczyć. Ale kiedy je zobaczyłam… Stały na samochodzie handlarza, dopiero je przywiózł. Uwiązane, bezradne, przerażone. Muszka miała coś z oczkiem, nie wiem czy uderzyła się przy załadunku czy stało się to wcześniej, ale nie miała kawałka powieki, a oko było czerwone. Może Muszka nie widzi na to oczko? Kiedy zobaczyłam tragedię mamy i dziecka, nie mogłam ich zostawić. Jak się miałam odwrócić i odejść, nie starając się nawet im pomóc?

Ona stała tam, mając przy boku swojego maleńkiego Mroczka. Chroniła go, tak jak matka potrafi chronić swoje dziecko nawet wtedy, gdy jest sparaliżowana strachem. Nie wiem, jak można było mieć serce oddać je na pewną śmierć. Nie potrafię tego zrozumieć.