„Jestem Munio… Jestem już bardzo stary. Moje nogi nie są już takie jak kiedyś. Coraz trudniej mi stać, jeszcze trudniej iść. Chciałbym już tylko odpocząć. Położyć się spokojnie gdzieś na miękkiej trawie i wiedzieć, że nic już nie muszę. Ale chyba nie będzie mi to dane. Bo czuję, że nadchodzi coś bardzo złego. Coś, czego ogromnie się boję.

Całe życie pracowałem dla ludzi, woziłem dzieci, byłem atrakcją. Słyszałem śmiech, czułem małe dłonie na grzywie. Czasami ktoś ciągnął za mocno, czasami bolało, czasami nie miałem już siły, ale nigdy nie protestowałem. Byłem grzeczny, posłuszny. Robiłem wszystko, czego ode mnie oczekiwano, bo wydawało mi się, że im na mnie zależy.. Dziś wiem, że chyba się myliłem.

Mojego Pana już nie ma.
Nie ma dzieci.
Nie ma mojego boksiku.
Nie ma zapachu stajni, którą znałem przez całe życie.

Jest nowe miejsce, obce, głośne i straszne. Słyszę krzyki. Widzę inne zwierzęta, które po chwili znikają i już nie wracają. Czy ja też zniknę? Czy to właśnie tutaj kończy się moje życie? Tak bardzo się boję…

Przepraszam, że nie dawałem z siebie więcej. Naprawdę się starałem. Byłem dobrym koniem. Nigdy nikogo nie zawiodłem. A teraz stoję tutaj sam i czekam na śmierć. Mam tylko nadzieję, że będzie szybka i że nie będzie bolało...”