Stały uwiązane bez kantarów, z linami przerzuconymi przez szyję, zbyt przerażone i bezradne, by się szarpać. 

Gdy wyciągnęłam rękę, ta bidulka Marysia zacisnęła mocno oczka i szybko odsunęła głowę, myślę, że była bita.  Po małym Miłku było widać, że nie zna głaskania, nie jest obyty z ludźmi. Te dwa biedaczki były dla siebie jedynym oparciem, jedyną pociechą w obcym miejscu, do którego trafiły. 

Nigdy nie zrozumiem, jak można skazać na śmierć zwierzęta dlatego, że nie zarabiają. Miłek i Marysia przecież nie zrobiły nic złego, nikogo nie skrzywdziły. Są zupełnie bezbronne i nie mają możliwości same siebie ocalić. Po prostu ludzie ich nie potrzebują i dlatego wydali na nie wyrok. Mięso końskie jest drogie i choć u nas nie ma tradycji jego spożywania, za granicą jest wielu amatorów, którzy hojnie płacą.

Kochani, te konie nie są zepsute stare śmieci, tylko żywe czujące zwierzęta.

Marysia cierpi na przewlekły ochwat, ale to się leczy. Nie raz się przekonałam ile dobry kowal i lekarz są w stanie zdziałać. Wiem, że mogą sprawić, by ona żyła w dobrym komforcie bez bólu. Mały Miłek dziś nie ufa ludziom, boi się, ale jeśli mu się poświęci serce i czas, na pewno byłby wspaniałym kucykiem.

Obiecałam tym dwóm bidulkom, że je Wam pokaże. Przysięgałam, że zrobię co w mojej mocy, by po nie wrócić.

Tylko czy los malutkiego Miłka i chorej Marysi kogokolwiek będzie obchodził?

Rozmawiałam z handlarzem o nich. Powiedziałam, że chce im pomóc i postaram się wrócić z zaliczką. Muszę pilnie zebrać 1800 zł, to jedyny sposób na zatrzymanie wywozu.

Sama im nie pomogę, nie mam jak. Mam małą fundację, karmię, sprzątam, jeżdżę po handlarzach, nie raz siedzę w nocy z chorym koniem. Czasem jest mi bardzo ciężko, ale wiem, że tym zwierzętom jest dużo gorzej i póki starczy mi sił, będę je ratowała. 

I dziś proszę Was z całego serca i ze wszystkich sił o ratunek dla Miłka i Marysi.