Migotka już w stadzie! Dziękuję Wam za podarowanie jej życia!

Migotka już w stadzie. Dziękuję Wam za podarowanie jej życia!

Aktualizacja 17.08.2025 – Kochani, mam dla Was dziś piękne wieści o naszej maleńkiej Migotce.

Migotka zakończyła już okres kwarantanny. Została zaszczepiona, odwiedził ją kowal, a teraz przebywa bezpiecznie w gronie innych uratowanych zwierząt, takich, które podobnie jak ona, noszą w sobie trudne wspomnienia, ale dziś dostały drugą szansę.

Na początku była bardzo nieufna. Bała się dotyku, chowała się, jakby nie dowierzała, że coś dobrego może ją jeszcze spotkać. Ale przecież, nie ma co się dziwić. Po takich przejściach każdy potrzebuje czasu, by zaufać, by uwierzyć, że koszmar naprawdę się skończył.

Wierzę, że nadejdzie dzień, kiedy Migotka sama podejdzie, spojrzy spokojnie i pozwoli się pogłaskać, bo zrozumie, że to, co złe, zostało już za nią. Teraz czeka ją tylko spokój, troska i życie, które naprawdę będzie życiem.

Kochani, z całego serca dziękuję Wam za wszystko, za każdą wpłatę, każde dobre słowo, każdą chwilę, w której byliście z nią. To tylko dzięki Wam Migotka jest dziś tutaj, zamiast w miejscu, z którego nie ma powrotu.

Bez Was jej by już nie było.

Monika

Aktualizacja 02.08.2025 – Kochani, przed Migotką jeszcze wiele dobrego… Udało spłacić się ją na czas za co z całego serca dziękuję. Niebawem do nas dojedzie, czekać ją będzie szereg badań, wizyta weterynarza oraz kowala i kwarantanna. Niebawem wrócę do Was z kolejnymi informacjami, dziękuję jeszcze raz i życzę spokojnego weekendu.

Monika

To nie koniec Migotki. Podarowaliście jej życie!

Termin spłaty mija za:

Dni

Godziny

Minuty

Sekundy

Brakująca kwota do wykupu: 0 zł

Termin spłaty: DZIŚ DO 14!

Aktualizacja 01.08.2025 – Kochani, zostało już bardzo mało czasu. Do godziny 14:00 handlarz czeka na ostateczne rozliczenie. Na ten moment brakuje jeszcze aż 950 zł do wykupu Migotki.

To nie jest apel „na zapas”. Nie będzie kolejnych szans. Nie będzie dodatkowych godzin.
Będzie decyzja: rzeźnia albo ratunek.

Migotka stoi i czeka. Niczego nie rozumie. Ale czuje.
Czuje napięcie, czuje lęk. I choć przez całe życie była tylko „do pracy”, to wciąż żyje. Wciąż oddycha. I wciąż ma w sobie cichą nadzieję. To ostatnia szansa, ostatnia prosta, ostatni moment.

Dla Migotki, tej maleńkiej, chorej, starej kucynki, o której świat już zapomniał.
Nie pozwólmy, by odebrali jej życie. Nie teraz…

Monika

Aktualizacja 31.07.2025 – Z całego serca dziękuję za pomoc w zebraniu zaliczki dla Migotki. Dzięki Wam dziś mamy jeszcze szansę jej pomóc.

Ale to wciąż nie koniec…

Handlarz zgodził się poczekać ze spłatą tylko do piątku, do godziny 14:00.
Po południu ma już umówiony transport. Jeśli nie się z nim nie rozliczę to Migotkę wywiozą.

Na ten moment do wykupu brakuje aż 2200 zł. To ogromna kwota, a czasu nie ma już prawie wcale. Musimy działać już, natychmiast. Na domiar złego, dziś mija też termin spłaty Malwinki i Miłki…

Kochani, jest bardzo ciężko. Szczerze, boję się najgorszego.
Nie wiem, jak to wszystko udźwignąć. Ale wiem jedno, że one same nie mają żadnych szans.

Proszę, powiedzcie o niej bliskim, znajomym, przekażcie dalej apel.
Dla Migotki. Nie pozwólmy, by to był jej ostatni dzień życia.

Monika

Kochani, poznajcie ją…

Migotka… mała, cicha kucynka, która przeszła w życiu więcej, niż można sobie wyobrazić. Stoi teraz w kącie obory, jakby chciała zniknąć. Jakby wiedziała, że już nikt jej nie zechce.

Jest bardzo stara. Choruje na RAO, ciężko jej oddychać, szczególnie w tym zapylonym, ciasnym miejscu. Każdy wdech to wysiłek, każda noc to walka, którą toczy sama, niezauważona, bez znaczenia.

Nie wiem, skąd jest. Nie znam jej historii. Ale jedno wiem na pewno… W jej życiu brakowało miłości.
Brakowało czułości, bezpiecznego schronienia, ręki, która nie rani. Była tylko praca. Obowiązek. A teraz, gdy już nie daje rady, dla wielu nadaje się tylko na jedno miejsce. Na rzeź.

Handlarz ma już dla niej transport. Jutro rano Migotka ma odjechać, cicho, bez pożegnania, jak setki innych zapomnianych.
Zgodził się jednak go odwołać… ale postawił warunek: do końca dnia muszę wpłacić 800 zł zaliczki.

To ostatnia szansa dla tej maleńkiej istoty.
Ona nie poprosi. Nie zapłacze. Nie zapuka. Ale patrzy… I ja wiem, że ona jeszcze chce żyć.
Chce choć raz zaznać spokoju.