Mam na imię Masia. Mam ponad rok, mam zdeformowaną głowę. Zbyt szeroką, zbyt brzydką, kanciastą. Inną niż wszystkie konie. Ludzie przychodzą mnie oglądać i się śmieją. Wytykają palcami. Mówią, że trzeba mnie zabić, bo do niczego się nie nadaje, jestem zbyt brzydka, żeby żyć. Bo takich koni jak ja nikt nie chce, nikt nie pokocha, nie są potrzebne na tym świecie. Patrzą na mnie z pogardą i dodają, że na takie jak ja to szkoda paszy, i że wstyd mnie trzymać. 

Jestem razem z mamą w skupie koni i mamy jechać do rzeźni. Już umówili transport, samochód zabierze nas w czwartek rano. Zabiją mnie i moją mamę Maję. Gdy widzę, jak ona bardzo się boi, to i ja jestem przerażona. Cała się trzęsę. Wypatruje ratunku, bo tu gdzie nas trzymają, przychodzą różni ludzie. Wyciągam do nich głowę, wodzę za nimi wzrokiem, rżę cichutko, by zwrócili na mnie uwagę, może pomogli, ale to wszystko na nic. Ci ludzie nie są mili, krzyczą, szarpią, zabierają siłą konie. Na mnie tylko spoglądają, śmieją się, wytykają palcami.

Ciągle żyjemy z moją mamusią tylko dlatego, że byłyśmy zbyt chude. Opasali nas, dając cały czas tyle jeść, ile chciałyśmy. I teraz nadszedł czas wyjazdu. I wiem, że nie uciekniemy przed śmiercią, nie mamy jak.