Jest zimno, ponuro i strasznie. A najgorsze jest to, że Karuś jeszcze nie wie, co może czekać go za chwilę.

Handlarz za jego życie chce 3500 zł. Powiedziałam, że spróbuję go wykupić. Prosiłam tylko o trochę czasu, niestety nie wiele udało się go wytargować. Do końca dzisiejszego dnia muszę wpłacić minimum 1300 zł zaliczki. Jeśli tego nie zrobię, w czwartek rano zaplanowany jest transport. Karuś nim pojedzie.

Patrzę na tego małego, zagubionego kucyka i jest mi zwyczajnie przykro. Bo on naprawdę nie zrobił nic, żeby zasłużyć na taki koniec. Był czyjś przez piętnaście lat, a teraz nagle nie jest niczyj.

Kochani, wiem, że Karuś nie ma nam nic do zaoferowania w zamian. Nie obieca, że będzie wdzięczny. Nie wie nawet, że obcy ludzie mogą właśnie decydować o jego życiu.
Ale on też chce żyć. Tak samo jak Ty, tak samo jak ja.

Chciałabym zabrać go stamtąd i pokazać mu, że utrata jednego domu nie musi oznaczać końca wszystkiego. Że ktoś może jeszcze na niego czekać.

Że tym razem, kiedy człowiek odejdzie, nie zostawi go samego przed transportem na śmierć.
Potrzebujemy dzisiaj 1300 zł, żeby zatrzymać Karusia. Później będziemy walczyć o pozostałą część na jego wykup.

Bardzo Was proszę o pomoc dla tego biednego kucyka. Chociaż spróbujmy…

Monika