Kalinkę spotkałam podczas wizyty u handlarza.

Bardzo ufnie podeszła do mnie i wsadziła mi głowę pod pachę. Z moich oczu popłynęły łzy. Jak można konia, który całe życie pomagał chorym dzieciom oddać na rzeź. Świat jest taki okrutny dla bezbronnych zwierząt, które nie mogą walczyć o swoje prawa. Mimo tego że nie miałam pieniędzy na jej wykup postanowiłam o nią zawalczyć. Handlarz dał mi czas do 13 lipca na uzbieranie pieniędzy. Proszę pomóżcie mi ją uratować. 

Kalinka urodziła się na tym świecie, by pracować i dawać z siebie wszystko w bardzo słusznej sprawie. Miała misję, którą wykonywała, jak najlepiej potrafiła. Dzięki niej setki najmłodszych, ale i nie tylko mogło doświadczyć pracy z koniem i jego dotyku. Dała wiele uśmiechu dzieciom i wspaniałych chwil, które zapewne zapamiętają do końca życia. Kalinka pracowała całe życie w hipoterapii.

Tak mijały jej lata, a ona z każdym dniem stawała się coraz słabsza. Na końcu, kiedy już nadszedł kres jej sił, trafiła do lokalnego rolnika, który chciałby pomagała mu z ciężkim osprzętem. Niestety lata pracy pod człowiekiem sprawiły, że Kalinka już nie miała siły pracować na polu przez kilkanaście długich godzin. Potrafiła się przewracać z wycieńczenia, nie mogła nawet dojść do swojej zagrody, siła targana do pracy w sędziwym już wieku, sprawiała trudności w gospodarstwie, więc postanowiono się jej pozbyć, bez jakiejkolwiek łaski i chęci podarowania godziwej starości w zamian za posłuszeństwo i pracę, jakiej się musiała poświęcić.

Niewątpliwe jest to, że Kalinka swoją misję wykonała bardzo dobrze. Z pewnością wiele dzieci zapamięta ja jako najmilsze i najbardziej oddane zwierze, jakie spotkały w życiu. W końcu dawała im naprawdę cała siebie.

Dziś. Kalinka porzucona i ograbiona z marzeń stoi w handlarskiej komórce i czeka na wykonanie wyroku. Niesprawiedliwość, jaka ja obdarzono, nie mieści się w ramach mojej moralności. Tak się nie postępuje. Kalinka oddala cała siebie, by latami dawać ludziom uśmiech. W zamian dostała tylko bilet do rzeźni.

Możemy wspólnie to zmienić. By Kalinka poczuła, że jej praca nie poszła na marne i dostała nagrodę w postaci spokojnej starości, muszę do 13 lipca uzbierać 6700 zł. Nie wiem, ile zostało jej miesięcy, czy lat życia, ponieważ ma już 25 wiosen za sobą. Jednak wiem, że zasługuje na to, by nawet przez krótką chwilę poczuć, że jej starania zostały docenione. Proszę, pomóżcie mi zmienić jej los. Kalinka pomogła ludziom, niech teraz ludzie pomogą Kalince.