„Nazywam się Gwiazdka…

Miałam dom. Miałam ludzi, których głosy znałam na pamięć. Miałam ręce, które mnie głaskały i miejsce, w którym czułam się bezpieczna. Myślałam, że tak będzie zawsze. Że kiedy jestem kochana, nic złego nie może się wydarzyć.

Ale to bezpieczeństwo było złudne.

Kiedy zachorowałam, wszystko się skończyło. Z dnia na dzień przestałam być ważna. Przestałam być potrzebna. Oddano mnie tutaj… Wyrzucono mnie jak starą, zepsutą zabawkę, która już nie cieszy.

Jest mi zimno. Jest mi strasznie. Nie rozumiem, dlaczego tu jestem, dlaczego nikt nie wrócił po mnie, dlaczego zostałam sama. Bardzo się boję. Tak bardzo nie chcę umierać… Przepraszam, jeśli byłam kłopotem. Przepraszam, że zachorowałam. Błagam… Niech wróci to, co znałam. Dom. Spokój. Miłość.”