Kochani, Goldi ma tylko sześć lat.
Powinien cieszyć się życiem. Biegać po pastwisku, mieć przed sobą długie lata. Ale dla ludzi stał się problemem, którego trzeba się pozbyć.

Jakiś czas temu został sprzedany w prywatne ręce, ktoś uwierzył, że da się na nim jeszcze zarobić. Że wystarczy kowal, korekcja, podkowy i koń zacznie normalnie chodzić. Przecież ma dobre pochodzenie. Przecież „papier” się sprzeda. Tylko że Goldi nie zepsuł się nagle.

On urodził się z przykurczem. Z chorym, sztorcowym kopytem. I przez lata nikt nie poprowadził tego odpowiednio, więc wada się pogłębiała. Dziś sześcioletni koń nie wyzdrowieje od samego strugania. Być może mogłaby pomóc operacja, ale to kosztuje tysiące złotych. A mało kto chce wydawać takie pieniądze na kulawego konia, zwłaszcza gdy on był kupiony na handel, by zarobić, a nie by go kochać.

Goldi trafił do handlarza. Oprócz chorej nogi ma też zmiany skórne, najprawdopodobniej świerzb. Zaniedbany. Niepotrzebny. Skazany tylko dlatego, że nie przyniesie człowiekowi zysku.
I wiecie co boli najbardziej?

Że on nadal ufa. Nadal podchodzi do człowieka. Nadal patrzy tymi wielkimi oczami, jakby wierzył, że ktoś jeszcze zrobi dla niego coś dobrego.