„Nazywam się Bunia…Jeszcze niedawno byłam przy mojej mamusi. Czułam jej ciepło, słyszałam jej oddech, chowałam się przy jej boku, kiedy się bałam. Ja… Myślałam, że tak będzie zawsze.

A potem przyszli ludzie. Był krzyk. Był strach. Usłyszałam ryk… I mój własny płacz.
Zabrali ją. A ja wołałam. Całą sobą wołałam: mamo… Ale ona już nie wróciła.

Teraz stoję tu sama. Wokół chodzą obcy ludzie, pokazują na mnie palcami, krzyczą, śmieją się.
Nie rozumiem, co się dzieje. Chcę tylko jednego… Oddajcie mi moją mamusię. Mamo, proszę, wróć…”

Kochani, brakuje mi słów, by opisać to, co czuję, patrząc na takie maleństwo z wyrokiem śmierci. To jest czysty, bolesny zawód człowiekiem.