Kiedy zapytałam o wykup, handlarz się zaśmiał. Powiedział, że mnie nie stać, że przecież „ciągle błagam o terminy”, że „i tak nie dam rady”. Wiem, że tak myśli. Wiem też, że nie potrafię przejść obojętnie, gdy widzę bezbronne, skazane zwierzę, które nie ma nikogo.

Dla niego Biszkopcik to tylko osioł, zarobek, kolejny numer w notesie. Dla mnie to życie, które czuje, cierpi i wciąż ma nadzieję.

Po dyskusji zgodził się dać mi szansę. Z drwiną w głosie, powiedział: „Jak zapłacisz 2000 zł zaliczki, dam ci jeden dzień, ale i tak nie liczę na wiele.”

Kochani, wiem, że dla wielu to tylko kolejny osiołek. Ale dla mnie to ktoś, kto całe życie był samotny, a teraz błaga o odrobinę światła. Miejsce dla niego jest, czeka u nas tak jak czekało już na wiele innych, które udało się uratować. Być może i Biszkopcikowi uda się odmienić los.

Dziś jest szansa.
Jutro jej nie będzie.

Potrzebujemy 2000 zł, by odroczyć wyrok i dostać choć ten jeden dzień na spłatę reszty. Nie wiem, czy się uda, ale muszę spróbować. Bo jeśli ja nie spróbuję, on nie ma już nikogo.

Bardzo proszę o pomoc. Dla Biszkopcika.

Monika