Kochani, czasami patrzę na zwierzę i naprawdę nie wiem, jak później odejść. Jak wrócić do domu ze świadomością, że ono zostaje tam samo i że być może właśnie zaczęło odliczać ostatnie godziny swojego życia. Tak było z Arią.

Aria jest staruszką, ma blisko 25 lat. Do handlarza przyjechała razem z drugą klaczą, jeszcze starszą, prawie trzydziestoletnią. Dwie stare dziewczyny wyrwane ze znanego im świata, przewiezione w obce miejsce, otoczone obcymi ludźmi, zapachami i zwierzętami. Nie wiem, ile lat spędziły razem, ale przyjechały tutaj we dwie. Następnego dnia Aria została sama.

Jej koleżanka nie przeżyła. Całe to wydarzenie, transport, zmiana miejsca, stres i strach okazały się dla starego organizmu zbyt wielkim ciężarem. Umarła pierwszego dnia, a handlarz był wściekły.

Nie dlatego, że odeszło zwierzę. Był wściekły, bo stracił pieniądze. Powiedział mi, że teraz boi się o Arię, że nie wie, czy „ta starucha też mu zaraz nie padnie” i nie zamierza ryzykować kolejnej straty.

Dlatego chce się jej pozbyć jak najszybciej. W piątek po południu Aria ma trafić do rzeźni, tuż przed weekendem…