Łzy i wyrok śmierci... Los Groty jest przesądzony.

Kiedy stoję u handlarza i patrzę na te wszystkie kolejne konie, naprawdę trudno mi pogodzić się z tym, jak łatwo życie niewinnego zwierzęcia można przeliczyć na pieniądze.

Grota jest ogromną, zimnokrwistą klaczą. Ma 14 lat, jest bardzo duża i bardzo ciężka. W normalnym świecie nie powinno mieć to większego znaczenia. Tutaj jednak każdy dodatkowy kilogram podnosi jej wartość, bo właśnie na kilogramy handlarz patrzy przede wszystkim.

Kiedy rozmawialiśmy o Grocie, opowiedział mi, jak trafiła w jego ręce. Powiedział, że zaproponował poprzedniemu właścicielowi konkretną kwotę, a ten właściwie wcale się nie zastanawiał.
„Podałem cenę, zgodził się od razu. Podpisaliśmy umowę i zabrałem konia.” Słuchałam tego i było mi zwyczajnie przykro.

Grota ma dopiero 14 lat. Mogłaby przeżyć jeszcze wiele dobrych lat. Mogłaby mieć człowieka, który cieszyłby się jej obecnością. Mogłaby chodzić po pastwisku, odpoczywać, mieć pełny żłób i spokojny boks. Mogłaby nawet nie robić zupełnie niczego. Przecież zwierzę nie musi każdego dnia na coś „zasługiwać”, żeby mieć prawo żyć. Mogłaby po prostu być…

Zamiast tego wystarczyła odpowiednia suma pieniędzy, podpis na umowie i w ciągu jednego dnia cały znany jej świat się skończył. Grota znalazła się na innym podwórku.