Kochani, piszę dziś do Was w imieniu tych wszystkich końskich emerytów, którzy swoje życie kończą tutaj, u nas. One nie mają już szansy na adopcję, nikt już nie zabierze ich do nowego domu. Są stare, chore, słabe, często naznaczone piętnem trudnych doświadczeń. To właśnie one zostały z nami na zawsze.

Każdy z nich niesie za sobą historię, która łamie serce. Wiele z nich przez długie lata niosło ciężary, pracowało bez chwili wytchnienia, cierpiało z powodu bólu i zaniedbania. A kiedy stały się zbyt słabe, zbyt chore, gdy nie mogły już dawać zysku, usłyszały swój wyrok – rzeźnia.

Gdyby nie Wasze wsparcie, dziś byłyby już tylko wspomnieniem. Ale dzięki Wam one wciąż są tutaj i żyją. Mogą codziennie wychodzić na padok, mogą czuć dotyk dłoni, która nie rani, ale głaszcze. Mogą zasypiać w spokoju, wiedząc, że już nigdy nie spotka ich krzywda.

Dziś każdy z nich ma swoją bezpieczną przystań. To Wy im ją podarowaliście. Dziękuję Wam z całego serca za to, że daliście im szansę, o której kiedyś mogły tylko marzyć.