„Nazywam się Martynka. Całe moje życie jest jednym wielkim smutkiem, który trwa od pierwszego dnia, kiedy przyszłam na świat. Zostałam wyhodowana tylko po to, by zostać zabita. Moje istnienie od samego początku nie miało sensu – byłam tylko produktem, którym ktoś się zajmuje, dopóki nie stanie się niepotrzebny. Żadnej nadziei, żadnych marzeń. Tylko czekanie na koniec.

Od zawsze wiedziałam, że nic dobrego mnie nie spotka. Każdy dzień to tylko kolejny krok w stronę mojego tragicznego losu. Nie znam niczego, co mogłoby, choć na chwilę pocieszyć moje serce. Nie znam miłości ani bezpieczeństwa. Zamiast cieszyć się życiem, spędzam każdy dzień w strachu, licząc godziny, które dzielą mnie od nieuchronnego końca. Wiem, że nikt mnie nie ocali, że moje życie skończy się w rzeźni, wśród innych zwierząt, które tak jak ja, były tylko narzędziem. I mimo to, ciągle oddycham, czekam, choć wiem, że to czekanie nie ma sensu.

Czasami zastanawiam się, co by było, gdyby było inaczej. Gdyby ktoś spojrzał na mnie z miłością, dał mi szansę na życie, na przyjaźń, na spokojne dni. Ale wiem, że to tylko marzenia – nie dla mnie. Dla mnie jest tylko rzeźnia, gdzie moje życie się kończy, niczym nic nieznaczący kawałek mięsa. I tak dzień za dniem, każda chwila to tylko kolejna, która zbliża mnie do końca. Zawsze tak było. Zawsze tak będzie.

Czasami w głębi serca chciałabym chociaż raz poczuć, co to znaczy być kochaną, być traktowaną z szacunkiem. Ale to już nie dla mnie. Ja wiem, że dla mnie nie ma już ratunku. Więc po prostu czekam. Czekam na to, co nieuniknione. Na koniec.”

Kochani, Martynka od początku miała już przypisaną łatkę konia skazanego na ubój. Ma 2 lata i nigdy nie poznała, czym jest dom, w którym ktoś ciebie kocha, ktoś ciebie szanuje i uważa za swojego przyjaciela. Nigdy, bo od zawsze hodowana, tylko by w pewnym momencie życia wnieść na rzeźnicką wagę odpowiednia ilość kilogramów. Jej historia jest jednym z tysiąca zwierząt, które każdego dnia jadą w podróż w jedną stronę. Martynka do nich zaraz ma dołączyć… Handlarz zaplanował jej wyjazd tuż po nowym roku. 2 stycznia po południu wywiozą bidulkę i już nikt nie zdąży jej pomóc. Dał mi jednak możliwość wykupu dziewczynki, warunkiem była wpłata 500 zł do ręki, musiałam się zgodzić. Sumienie nie pozwoliło mi zrobić inaczej. Teraz Martynka czeka do czwartku, na jedną decyzję. Muszę dopłacić do tego dnia kolejne 2500 zł. Całe życie klaczy to koszt 7000 zł. Choć to bardzo dużo, a płatność udało rozłożyć się na raty, to czasu nie ma praktycznie wcale i ja nie mam pojęcia czy się uda. Choć tak bardzo chciałabym wierzyć, że tak…

Kochani, życie Martynki leży w naszych rękach. Proszę Was z całego serca o pomoc, nie pozwólmy jej umrzeć w smutku I ze świadomością, że od zawsze była tą przegraną…