Kiedy patrzę na Babuszkę, myślę o tym, ilu ludzi przewinęło się przez jej życie.

Zmieniały się ręce, do których trafiała, miejsca, w których stała, i zadania, które przed nią stawiano. Przez całe życie pracowała dla człowieka i robiła to, czego od niej oczekiwano. Niosła na grzbiecie, ciągnęła, woziła. Dopóki miała siłę, zawsze znajdował się ktoś, komu była potrzebna.

Dzisiaj Babuszka jest już staruszką. Jej ciało nie jest takie jak dawniej. Nie pociągnie bryczki, nie będzie wozić ludzi na grzbiecie i nie zarobi już na swoje utrzymanie.

Teraz role powinny się odwrócić. Po wszystkich latach, które oddała człowiekowi, to człowiek powinien wreszcie zrobić coś dla niej.

Powinien zapewnić jej miękką ściółkę, pełny żłób, spokojny padok i pozwolić odpocząć. Powinien podziękować jej za wszystko, co zrobiła, i pozwolić godnie przeżyć czas, który jej pozostał. Niestety nikt tego nie zrobił.

Kiedy Babuszka przestała być przydatna, trafiła do handlarza. I właśnie tam przyszło jej czekać na decyzję, czy będzie jej dane dożyć starości, czy jej ostatnia podróż zakończy się w rzeźni. Smutne jest to, jak łatwo człowiek potrafi zapomnieć o zwierzęciu, kiedy nie może już niczego od niego dostać.

Ja nie chcę od Babuszki niczego.

Nie obchodzi mnie, czy jeszcze kiedykolwiek będzie mogła pracować. Nie musi nikogo wozić, niczego ciągnąć ani udowadniać, że warto ją utrzymywać. Chcę tylko, żeby przyjechała do nas i wreszcie mogła odpocząć.

Żeby któregoś ranka obudziła się i jedynym jej zadaniem było wyjść na padok. Zjeść śniadanie. Stanąć w słońcu. Podejść po smakołyk, jeśli będzie miała ochotę.