Handlarz zgodził się na jeden układ. Jeśli do końca dnia wpłacę 900 zł zaliczki, da nam czas do poniedziałku na wykup Chrupki. Jeśli nie zdążymy, sobota i niedziela mogą być ostatnim weekendem jej życia. Więcej nie udało mi się wyprosić.

Nie mamy wiele czasu, dlatego boję się obiecywać Chrupce dobre zakończenie. Ale może się uda.

Może po tylu latach wożenia dzieci ktoś teraz symbolicznie poniesie właśnie ją. Może człowiek, któremu przez tyle czasu służyła, tym razem nie będzie dla niej powodem cierpienia, ale ratunkiem.

Chciałabym zabrać Babcię Chrupkę do miejsca, w którym nikt już nie zapyta, do czego się nadaje. Nie musi już wozić dzieci, nie musi pracować. Nie musi zasługiwać na miskę, siano ani kolejny dzień swojego życia.

Niech chodzi sobie powoli, niech odpoczywa. Niech czasami się potknie i niech będzie staruszką dokładnie tak długo, jak pozwoli jej na to życie.

Kochani, ja właściwie nie mam tutaj nic do stracenia poza nieudaną próbą, a Babcia Chrupka ma do stracenia wszystko.

Dlatego bardzo Was proszę, spróbujmy. Niech po wszystkich latach, które oddała ludziom, ostatnie lata wreszcie należą tylko do niej.

Monika