Pięć niewidomych klaczy
zbiera na dom

Daniela jest z fundacją od grudnia 2023 roku.

Już wtedy była bardzo starym, całkowicie niewidomym koniem. Jej oczy były zniszczone przez chorobę. Wzroku nie udało się uratować. Udało się jednak uratować ją.

I od tamtej chwili Daniela dostała dni, miesiące i lata, których przecież miało już nie być. Dzisiaj, kiedy na nią patrzę, coraz częściej myślę o tym, że czas nie jest nieskończony. Daniela jest bardzo stara. Nie będzie tutaj już długo. I dlatego tak bardzo chciałabym zdążyć.

Zdążyć dać jej jeszcze miejsce, w którym będzie mogła stać w jesiennym słońcu. Odpoczywać. Słuchać znajomych kroków. I wiedzieć, że to jej dom. Dom na zawsze.

Kropka została uratowana w sierpniu 2024 roku.

Miała ponad 20 lat. Lat, podczas których służyła ludziom, rodziła źrebięta, była potrzebna. A potem przyszła starość. I ślepota. Kiedy ją ratowano, była przerażona.

Przy dotyku obcej dłoni nadal potrafi się wzdrygnąć. Nie wiemy wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej w jej życiu. Nie wiemy, czego musiała doświadczyć, żeby tak reagować na człowieka. Wiemy tylko, że zasługiwała na coś zupełnie innego niż śmierć.

I że dzisiaj, krok po kroku, uczy się, że człowiek może też oznaczać bezpieczeństwo.

Jaśmina kiedyś była koniem, którym się zachwycano.

Piękna. Dostojna. Cenna. Była powodem do dumy. Dopóki widziała. Kiedy zachorowała i straciła wzrok, nagle wszystko się zmieniło. Koń, który wcześniej miał wartość, stał się ciężarem. Jaśmina trafiła do handlarza. Udało się ją stamtąd wyrwać.

Dziś nadal niczego nie widzi. Ale żyje. Jest spokojna, łagodna, bliska człowiekowi. Jakby mimo wszystkiego, czego doświadczyła, zostawiła jeszcze w sobie odrobinę miejsca na zaufanie.

Jest też Luna.

Najmłodsza z nich wszystkich niewidomych dam. Luna nigdy nie zobaczyła świata. Urodziła się całkowicie niewidoma. Nie wie, jak wygląda koń. Nie wie, jak wygląda człowiek. Nie wie, jaki kolor ma jesień. Od początku swojego życia świat poznaje inaczej. Przez zapach. Głos. Dotyk. I obecność drugiego konia.

U handlarza nie była sama. Miała przy sobie drugą klacz – o imieniu Biała. To dla Luny był punkt odniesienia w świecie, którego nie mogła zobaczyć. Biała była dla niej wszystkim. Lunka mogła się do niej przytulić. Nasłuchiwać jej kroków. Iść za nią. Czuć, że ktoś jest obok. Niestety krótko po wykupie Biała umarła. Odeszła wtedy, gdy wiedziała, że Luna nie pojedzie na rzeź, że się nią zajmiemy.

Luna, po odejściu Białej, została sama, a dla niewidomego konia utrata takiego towarzysza to utrata kawałka świata. Dzisiaj jednak Luna ma Danielę i Kropkę. Te trzy stworzyły niezwykłą więź. Trzymają się razem. Szukają swojej obecności. Stoją blisko. Odpoczywają obok siebie. Jakby po wszystkim, co spotkało każdą z nich, same wybrały siebie.

Luna straciła kiedyś swoją pierwszą towarzyszkę. W fundacji znalazła rodzinę.

I jest jeszcze Rudzia.

Uratowana dopiero co. Całkowicie niewidoma i bardzo wyniszczona. Nie znamy całej jej przeszłości. Nie potrafi nam przecież opowiedzieć, jak wyglądało jej życie wcześniej. Możemy tylko patrzeć na jej reakcje. Na ostrożność. Na to, jak powoli przekonuje się, że człowiek, który podchodzi, nie musi zrobić jej krzywdy. Staramy się każdego dnia zapracować na jej zaufanie.